Van het kastje naar de muur
Hoe vervelend is het als families of nabestaanden van het kastje naar de muur gestuurd worden, omdat instanties de regels onvoldoende kennen. Ik kom het regelmatig tegen, helaas.
Gelukkig weet ik wat er kan en mag, waardoor ik veel leed en frustraties heb bespaard. In deze blog deel ik 2 verhalen uit mijn dagelijkse praktijk.
Afscheid van een 17 weken oude foetus
Een jong stel, woonachtig in Duitsland, is 17 weken zwanger. Ze hebben net te horen gekregen dat hun foetus waarschijnlijk veel aangeboren afwijkingen zal hebben. Bovendien is er weinig kans dat het na de geboorte blijft leven. Het stel besluit om de zwangerschap af te breken. Aangezien in Duitsland abortus na 12 weken verboden is, komen ze naar een abortuskliniek in Amsterdam.
Het stel wil thuis een mooie gedenkplek maken. De kliniek zal de foetus bewaren en raadt hen aan om contact op te nemen met een van de grote uitvaartondernemers voor de crematie.
En dan begint de ellende.
De uitvaartorganisatie beweert dat het stel beter naar huis kan gaan, omdat de as volgens de wet een maand in Nederland moet blijven. De abortuskliniek kan ze ook niet verder helpen en teleurgesteld gaat het stel naar huis. Thuisgekomen gaan ze op zoek naar een uitvaartondernemer in Amsterdam en komen ze bij mij terecht.
Ik vertel ze dat ze helaas verkeerd zijn voorgelicht. Voor een foetus jonger dan 24 weken hoef je in Nederland namelijk geen aangifte van geboorte en overlijden te doen. Het enige wat een crematorium nodig heeft, is een doktersverklaring waarop staat aangegeven hoe lang de zwangerschap heeft geduurd. Ook mag je de as meteen meenemen na de crematie. Zelfs dezelfde dag nog.
We spreken af dat ik de foetus ophaal en de crematie regel. De as gaat in een mooie urn die het stel heeft uitgekozen. Na een week komen ze naar Amsterdam om de urn op te halen. Vanuit Zuid-Duitsland is het een hele reis, maar het is het meer dan waard.
>> Lees ook deze blog over mijn gevecht tegen de instanties
Een overleden dame waar niemand zich om bekommert
Het is december als ik een telefoontje van de manager van een zorgcentrum krijg. We kennen elkaar van eerdere uitvaarten die ik voor de bewoners van het zorgcentrum heb verzorgd. Ook heb ik er een aantal workshops aan de verpleegkundigen gegeven.
In het huis is een oude dame overleden. Hij zit met z’n handen in het haar, want haar enige broer wil niets met de uitvaart of de afwikkeling van de nalatenschap te maken hebben. En haar bewindvoerder en mentor mogen geen van beiden officieel iets voor haar doen nu ze overleden is. Als de manager de gemeente belt, lijkt het alsof diegene aan de telefoon niet weet waar het over gaat. De manager wordt ook bij de gemeente niet geholpen. Wat te doen met een overleden dame waar niemand zich om bekommert?
Ik beloof hem de mogelijkheden te onderzoeken en ga direct aan de slag. Eerst vraag ik bij de bewindvoerder of er wat geld is, dat is er gelukkig. Dan heb ik nog een opdrachtgever, dat vind ik gelukkig bij een beroepsexecuteur die ik goed ken. Deze zal de afwikkeling van de nalatenschap opzich nemen inclusief de financiën, en kan mijn opdrachtgever zijn. Na twee uur bel ik de manager van het zorgcentrum terug met goed nieuws. Ik kom de overleden dame ophalen en zal de uitvaart voor een klein prijsje op me nemen.
Vijf dagen later organiseer ik een informeel afscheid. Ik maak een digitale rouwkaart en vraag de broer dit te verspreiden. Aan een vriendin vraag ik of ze fotoboeken mee wil nemen. Zelf zorg ik voor passende muziek en wat lekkers bij de koffie.
Uiteindelijk komen er elf mensen. Familie en vrienden praten geanimeerd over de overleden dame. Door de fotoboeken komen veel herinneringen los.
Na een uur nemen we afscheid, sluiten we samen de uitvaartkist en dragen we de oude dame naar de rouwauto. Uit respect loop ik voor de rouwauto om haar de eerste meters te begeleiden. Als ik terugloop naar het gezelschap, vertellen ze me hoeveel vreugde het ze geeft dat ze op deze manier afscheid hebben kunnen nemen.
Hoe zit het met een gemeentelijke uitvaart?
Als er geen geld of familie is, of als de familie het niet wil doen, is het mogelijk om de gemeente te vragen om de uitvaart te verzorgen. Concreet betekent dit dat de opdracht wordt uitgevoerd door een grote uitvaartorganisatie in Amsterdam en door de gemeente wordt betaald.
Wat goed is om te weten, is dat bij een gemeentelijke uitvaart er geen ruimte is voor eigen wensen. Bovendien zal de gemeente na de begrafenis of crematie altijd proberen de kosten te verhalen op familie of andere nabestaanden, dan wel via een betaling vanuit de erfenis of inboedel.
