Onmogelijke situaties mogelijk maken. Nee is geen antwoord
Bij de organisatie van een uitvaart kom ik soms in situaties terecht waarin ik moet vechten. Niet letterlijk natuurlijk, maar er zijn momenten dat ik op weerstand stuit en de noodzaak voel om voet bij stuk te houden. Want ik doe alles om de wensen van de families te vervullen. Daarom ga ik altijd op zoek naar wat wél kan. Omdat ik dat het enige juiste vind om te doen.
In deze blog deel ik 2 verhalen met je over hoe onmogelijke situaties mogelijk worden.
Een onvergetelijke 30 minuten
Ik mag de uitvaart van een jonge dame begeleiden die zichzelf van het leven heeft beroofd door voor de trein te springen. Ondanks dat ik niet weet hoe toonbaar ze nog is, bespreek ik met haar familie of ze haar nog willen zien. Haar zus zegt ja en ook haar ouders stemmen in. Ik beloof mijn best te doen.
Op de dag dat ik naar het rouwcentrum ga, zit mijn hart in mijn keel. Ik weet niet wat ik ga aantreffen, maar ik weet wel dat ik er alles aan zal doen om de familie een mooi afscheid te geven. Samen met een expert in verzorging bekijk ik het lichaam. We overleggen hoe we haar mooi kunnen opbaren in de door haar vader zelfgemaakte uitvaartkist. We besluiten om het grootste deel van haar lichaam met een wade te bedekken. Een onbeschadigde arm en hand leggen we op de dekens.
Als haar zus en ouders haar bezoeken, beleven ze een intense 30 minuten. Door alle tranen heen vertellen ze me het oprecht fijn te vinden dat ze op deze manier nog bij haar kunnen zijn.
Over het nog zien van een lichaam na een ongeluk of suïcide wisselen de meningen. Ik hoor vaak dat het lichaam niet meer toonbaar is en ik de familie moet afraden om hun geliefde nog te zien. Persoonlijk denk ik dat het juist kan helpen in het rouwproces als het wel gebeurt, al zien ze maar een gedeelte van het lichaam. Ze hoeven niet meer te twijfelen of het echt zo is. Die keiharde realiteit geeft ook rust.
>> Lees ook deze blog over het uitdagendste onderdeel van mijn vak
Samen scheppen
Nadat een jonge man is overleden aan kanker, willen zijn vrouw en een indrukwekkend grote groep vrienden zelf zijn graf dichtscheppen. En dan bedoel ik geen klein schepje zand bij wijze van afscheid. Nee, ze willen hem letterlijk zelf met een handschep begraven totdat het graf helemaal dicht is.
Als ik navraag doe bij de beheerder van de begraafplaats, hoor ik: “Dat doen we niet”. Ik vraag waarom niet en of ze mij de procedure kunnen uitleggen. Ik hoor het aan en begrijp de bezwaren, maar zie ook meteen dat het eenvoudig opgelost kan worden. We spreken af dat, als de grafbekisting uit het graf getild wordt, de aanwezigen even naar een andere plek gaan. Want daar mogen geen mensen bij aanwezig zijn. Ook moet het graf volgens de wet dicht zijn voor zonsondergang.
Ik leg het voor aan de familie. Ze begrijpen de voorwaarden en gaan er graag in mee. Ik suggereer dat de groep even pauzeert met een sigaret en een glas wijn op het moment dat de bekisting wordt verwijderd.
Op de dag van de begrafenis werkt iedereen op zijn hardst mee om het graf voor zonsondergang dicht te scheppen. Iedereen is bijzonder tevreden, ook de begraafplaatsbeheerder. De familie en vrienden kunnen terugkijken op een prachtige en uitzonderlijke klus die ze hebben geklaard.
Nee is voor mij geen antwoord
Ik zoek altijd naar mogelijkheden en oplossingen, want afscheid nemen kan je maar een keer doen. Als mensen zeggen: “Dat doen we niet”, dan weet ik: dit is geen onwil. Ze handelen vanuit gewenning, protocollen en regelgeving. Maar als je doorvraagt en samen nadenkt, kan er nog veel meer dan er al kan in de uitvaartwereld.
Leg je wensen vast in een wilbeschikking
Overweeg je je (bijzondere) uitvaartwensen eens op papier te zetten? Download mijn kant-en-klare wilsbeschikking waarin je al je ideeën en wensen kunt verzamelen.
